Świeczki, serduszko z cynamonu i... randka na parkingu pod marketem

 Dzisiaj chcę Wam opowiedzieć o momencie, w którym mój kompas moralny zaczął wariować, choć ja uparcie wmawiałam sobie, że wszystko jest w porządku. To był czas, kiedy mój narcyz Mariusz – dopiero uczył mnie swoich chorych zasad gry. Niedawno pokazywał mi filmiki o narcyzmie na YouTube, edukował mnie, jaki to on jest świadomy.
A kilka tygodni później dostałam pierwszą, pełnowymiarową lekcję jego własnej manipulacji.

Idealny piątek i nagłe tąpnięcie.

Był piątek. Moje auto stało u mechanika, więc przyjechałam do niego na zapowiadany, wspólny weekend. Zrobiliśmy obiad, włączyliśmy Netflixa. Sielanka. W trakcie filmu na jego telefon przyszły dwa SMS-y. Nie rzucił się do nich, nie odczytał od razu – dziś wiem, że to był teatr, by pokazać mi: „zobacz, nie mam nic do ukrycia”. Ale chwilę później, jak gdyby nigdy nic, rzucił: – Jutro rano odwiozę cię do domu.
Zamurowało mnie.
Poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy.
Przecież mieliśmy spędzić razem weekend.Spytałam, czy coś się stało, próbując ukryć drżenie głosu.

 – Nie, nic – uciął. Zero wyjaśnień. Zero szacunku dla moich planów.

Huśtawka emocjonalna: Od ekstazy do lodowatego pośpiechu

A potem? Potem nastąpił klasyczny, wręcz duszący love bombing, który miał zalać mój niepokój hormonami szczęścia. Wieczór i noc były idealne.
Masa czułości, świece, masowanie stóp, magnetyczna bliskość. Rano podał mi latte z idealnym serduszkiem z cynamonu na piance.
Czułam się jak królowa, ale pod tą cynamonową słodyczą mój żołądek zaciskał się w supeł. Zauważyłam że On był myślami gdzie indziej. Gdy spytałam, czy się czymś martwi, uśmiechnął się tylko tym swoim idealnym szerokim uśmiechem, od którego dostałam gęsiej skórki. Kontynuowałam swoją opowieść, starając się zagłuszyć intuicję, a on naglę wstał i rzucił jak kat:
 – Odwiozę cię już, Irka.

Zaskoczył mnie ten nagły pośpiech. W drodze powrotnej prawie nie rozmawialiśmy. Atmosfera w aucie była tak gęsta i lodowata, że czułam się, jakbym wsiadła do samochodu obcego faceta, łapiąc autostop na autostradzie.
Każda minuta w tym pojeździe była torturą. Wysadził mnie pod domem i posłał czarujący uśmiech kiedy zamykałam drzwi od auta.

Trudno mi nawet opisać ten potworny dysonans. Stałam na chodniku, patrząc na odjeżdżający samochód, kompletnie zdezorientowana. Niby spędziłam z nim cudowny dzień i noc, a teraz miałam w głowie totalny chaos i więcej pytań niż odpowiedzi.
A potem zapadła cisza. Trwała aż do poniedziałku.
Żadnego „dzień dobry”, żadnej „słodkiej nocy”, do których mnie przyzwyczaił.

Spotkanie na parkingu: Traktowana jak petent

W poniedziałek zorientowałam się, że w tym całym pośpiechu i stresie zostawiłam u niego klucze służbowe. Napisałam wiadomość, czy mogę podjechać, czy jest w domu. Odpisał suche: „tak”. Gdy dałam znać, że odebrałam auto od mechanika i już ruszam w jego stronę, dostałam odpowiedź, która uderzyła mnie w twarz: „Czekam na parkingu koło marketu”.

Podjechałam pod sklep, w którym tak często robiliśmy razem zakupy, gdy u niego byłam. Moje serce waliło jak oszalałe. Wysiadłam z auta, podeszłam i pocałowałam go, ale natychmiast poczułam potężny, paraliżujący dystans. Niby odwzajemnił pocałunek, ale jego ciało było jak z lodu – zero inicjatywy, zero nachylenia w moją stronę.

Starałam się nawiązać normalną rozmowę, naiwnie myśląc, że zrobimy zakupy i pójdziemy do mieszkania po te nieszczęsne klucze. On nagle, z tym swoim delikatnym, dziwnym, triumfującym uśmieszkiem, wyciągnął je z kieszeni i po prostu mi podał.
Rozmowa w ogóle się nie kleiła. Czułam się tak potwornie, jakbym rozmawiała z obcym człowiekiem, który przypadkowo znalazł moją zgubę na ulicy.
To mnie przerosło. Poczułam piekący, obezwładniający wstyd i głębokie upokorzenie. Szybko się pożegnałam, pocałowałam go i odjechałam. 
Czemu spotkał się na parkingu? Czemu nie zaprosił mnie na kawę, skoro zawsze wręcz błagał, żebym przyjeżdżać?
Mariusz milczał potem przez tydzień. Zaczęłam myśleć, że to ja za dużo sobie obiecywałam.

Portal randkowy i bezczelne odwrócenie kota ogonem

Moja kobieca intuicja nie dawała mi spokoju. Podczas wizyty u koleżanki poprosiłam ją, żeby przejrzała profile na portalu Sympatia. Czułam, całym ciałem czułam, że on tam jest. Po pięciu minutach znalazłyśmy jego anons. Byłam w głębokim szoku. Przecież na pierwszej randce sam prosił, żebym usunęła swój profil, co potulnie zrobiłam! 

Jego profil miał status „nowego użytkownika” – założył go około tygodnia temu, dokładnie wtedy, gdy zaczął odcinać mnie od siebie.

Cztery dni później, gdy siedziałam w pracy na przerwie, napisał SMS-a, jakby nigdy nic: „Jak się czujesz? Co u ciebie? Masz ochotę na pizzę?”.
Pierwsza myśl: nie odpiszę. Ale po 5 minutach przyszedł kolejny komunikat, idealnie wymierzony w moje najczulsze punkty:
„Tęsknię za Tobą i widokiem Twoich oczu, a poza tym to już czas, abyś poznała mojego syna”.

Pojechałam tam, z mocnym postanowieniem, że wygarnę mu tę Sympatię. Zanim weszłam na górę, on już stał w otwartych drzwiach z szerokim, słodkim uśmiechem.
Przywitał mnie namiętnym pocałunkiem, nalał wino i poprosił o pomoc przy pizzy, bo jego 13-letni syn wraca zaraz ze szkoły, żeby mnie poznać. Trzymałam lekki dystans, czekając na moment uderzenia. W końcu Mariusz zapytał, jak spędziłam czas bez niego.
– Raczej nie tak dobrze jak ty – odpowiedziałam, czując, jak serce podchodzi mi do gardła.– No, może kawa u koleżanki była prawie udana.
 – Prawie? – uniósł brwi.
 – Prawie, bo pokazałam jej twoje zdjęcie, a ona zapytała, czy to ty, i pokazała mi twój aktualny profil na portalu randkowym.

Powiedziałam to z nieludzkim, wręcz zamrożonym spokojem, beznamiętnie obierając te cholerne pieczarki, choć w środku cała płonęłam z wściekłości i bólu. Spojrzałam na niego ukradkiem. Był niewzruszony. Kroił pomidory i z pełnym, lodowatym opanowaniem rzucił: – Smutne, że masz takie koleżanki, którym zależy na rozbiciu twojego związku.

Wtedy nie wytrzymałam. Odłożyłam nóż z impetem na blat, spojrzałam mu prosto w oczy i wyparowałam:
– Ona mi rozbija związek?! A nie twoja obecność na portalu?!

Dziecko jako żywa tarcza narcyza

Wtedy on, z przerażającym, wyreżyserowanym spokojem, zaczął mi wmawiać, że to... JA GO ZRANIŁAM.
Bo napisałam, że przyjadę po klucze, a nie dlatego, że się stęskniłam!
Odparowałam mu, że miałam zamiar spędzić z nim resztę dnia, ale jego cyrk na parkingu pod marketem raczej tego nie zapowiadał. I wtedy wyciągnął asa z rękawa – klasyczną narcystyczną racjonalizację: założył profil tylko na chwilę, bo myślał, że to ja się odsunęłam i szukał mnie tam! A na koniec dobił mnie pytaniem:
– Czy uważasz, że gdybym szukał kogoś innego, to zaprosiłbym cię tutaj, abyś poznała mojego syna i spędziła z nami wspólny weekend?

I moja bariera pękła. Ustąpiłam. Zawarliśmy rozejm, on znowu stał się uosobieniem czułości. Spędziliśmy przyjemny weekend, ja zostałam do poniedziałku, a z mojej głowy w ułamku sekundy wyparowały wszelkie obawy i podejrzliwość.
Mariusz pytał kilka razy dziennie, czy jestem szczęśliwa, a ja pławiłam się w tym sztucznym poczuciu bezpieczeństwa.
Dziś, pisząc to dla Was, czuję jak płoną mi policzki. Dlaczego Wam to opowiadam? Bo narcyz to genialny strateg. On potrafi rzucić Was na bruk, upokorzyć na parkingu, a chwilę później podstawić Wam pod nos własne dziecko jako gwarant jego „poważnych intencji”. Użył syna jako żywej tarczy, żeby zabić moją czujność. I wtedy, na samym początku, kupiłam to kłamstwo bez mrugnięcia okiem.

Może Wam się wydawać, drogie czytelniczki, że w tej historii nie zaszło w sumie nic drastycznego. Nie było przecież karczemnej awantury, wyzywania ani rzucania talerzami. Ot, facet zmienił plany, oddał klucze pod sklepem, a potem z czarującym uśmiechem zaprosił kobietę na pizzę i przedstawił ją swojemu synowi. Sielanka, prawda?

Otóż nie. To, co tu zobaczyliście, to była brutalna, chirurgicznie precyzyjna tresura.

Narcyz nie zawsze zaczyna od krzyku. Zaczyna od sprawdzania, jak bardzo elastyczna jest Twoja granica bólu. W jeden weekend mój partner przetestował pełen cykl, który potem więził mnie przez kolejne lata:

• Najpierw rzucił we mnie dezorientacją, bez słowa wyjaśnienia niszcząc wspólne plany.
  
• Potem ukarał mnie lodowatym milczeniem, sprawiając, że zaczęłam wątpić we własną wartość.
• Następnie upokorzył mnie publicznie, traktując pod marketem jak natrętnego petent
• A na koniec... rzucił mi ochłap w postaci serduszka z cynamonu, pizzy i – co najpodlejsze – użył własnego, trzynastoletniego dziecka jako żywej tarczy, która miała uwiarygodnić jego kłamstwa.

I wiecie, co jest w tym najstraszniejsze? Że kiedy obierałam te pieczarki, z żołądkiem ściśniętym w supeł, pozwoliłam mu zrobić wariatkę z mojej koleżanki i ze mnie samej. Dałam sobie wmówić, że to mój „chłodny esemes o kluczach” zmusił go do założenia konta na portalu randkowym. Ustąpiłam, bo dostałam nagrodę: jego syn mnie polubił, a Mariusz znów pytał, czy jestem szczęśliwa.

To nie była miłość. To był poligon doświadczalny, na którym on sprawdzał, jak głęboko potrafię połknąć jego kłamstwo i jeszcze za nie podziękować. To, co on zrobił, to był majstersztyk mikro-agresji i tresury.